DSC_0285

Er is nauwelijks drank in Zweden (dikke prima)

Hoe vaak ik niet uit heb moeten leggen dat ik niet drink. Maar ik heb helemaal geen uitleg. Het heeft geen speciale reden, op een gegeven moment ben ik er gewoon mee gestopt. Ik was klaar met mijn eigen liederlijke gedrag en dat van anderen, met de katers, met alles. Klaar met die mannen die in een poging intiem te worden, voorover vallen omdat ze hun evenwicht niet meer kunnen bewaren. Ik had genoeg van de drankverhalen, die van de zuipschuiten onderling de volgende dag. Ze zijn vergeten hoe sneu ze waren, of misschien juist niet.  De sneuheid schept een soort verbondenheid.

De vrijmoedigheid onder invloed maakt geen helden op sokken,  erger, helden op drank. Kunstmatig vrolijk, draaiend op hop en gedestilleerd. In het dagelijkse leven hebben ze niets te melden, of dat durven ze niet, wegens introvertie. Mijn eigen gedrag onder invloed verdient ook niet echt de schoonheidsprijs, dat lees je hier.

sobere jurk

Kortom:  jaren geleden ben ik met de drank gestopt. En ik zie geen reden om weer te beginnen.

Hier in Zweden wordt ook niet veel gedronken. Dat bevalt me. Geen lallende mannen op de straten, geen alcoholisten die met blikken bier in lege bushokjes zitten. Geen huilende vriendinnen in de kroeg, verwikkeld in een héél persoonlijk gesprek, geen duo’s die bekken en kotsen tegelijk in een hoek van het café. ‘Een saaie boel daar in Zweden’ zullen de drinkenden onder ons zeggen, maar dat vind ik  niet. Het is hier niet zoveel anders dan in Nederland.

Er wordt hier ongetwijfeld illegaal gestookt. Er zijn vast uitwassen in Noord-Zweden, want daar wordt je niet vrolijk van de lange, donkere winter.  Ik kan me voorstellen dat mensen er van ellende naar de fles grijpen, die dus onbetaalbaar is en daarom in arren moede zelf aan de slag gaan met mout en hop en stookketels (of hoe je het maken mag).

Ook moet ik toegeven dat ik uit een soort rebellie soms zin heb om hier en plein public een fles aan de mond te zetten, geen glas, maar een fles, en die leeg te klokken. Mond afvegen en door.  Maar het is een puberale neiging die nergens op slaat, dus ik doe het niet. Ook om de praktische reden dat ik niet drink en niets gewend ben. Ik zou waggelend, huilend en zingend mijn pad vervolgen, waarschijnlijk de verkeerde kant op. Naar Noord-Zweden in plaats van naar de camping van mijn broer.  Ik geef dus niet aan die neiging toe. Ik hou het op soberte.

 

info:  rokje is van de Nederlandse ontwerpster Fenny Faber, gekocht bij LIVstores, Twijnstraat 41 Utrecht.   Foto in Zweden gemaakt door mijn nichtje Esther van Willigen, vormgever, illustrator en fotograaf. Op insta: Esther_v_w

like ons op facebook!  




There is 1 comment

Add yours
  1. Liesbeth Kesseler

    Leuk stuk Marieke! Herkenbaar! Hieronder mijn blogje over Zweden en drank, beetje info, vooral impressie…..

    I Sverige

    De winkelbediende die me helpt, hupt van zijn hielen op zijn tenen van enthousiasme. Zweden moet, na Frankrijk en Italië, toonaangevend worden in wijnkennis. Ik vraag nadere uitleg. ,,Iedere Zweed die je op straat aanspreekt moet je kunnen vertellen welke wijn je die avond het beste bij je maaltijd kunt drinken.’’ Hij hupt nog hoger van hiel op teen….

    Ik bevind mij voor het eerst van mijn leven in een heuse Zweedse Systembolaget. In al haar wijsheid heeft de Zweedse overheid deze staatsslijterijen opgericht om alles dat meer dan twee, drie procent alcohol bevat, gecontroleerd te verkopen.

    Maar dit drankwalhalla heeft meer van een strenge apotheek. Zo een waar je met een onbeduidende aandoening binnenstapt, die dan spontaan ernstiger wordt door de griezelige seriliteit. Er zijn toeganspoortjes, tl-licht en lopende banden bij de kassa’s. Er zijn geen gezellige aanbiedingstafels en mijn vriendelijke verkoper ziet er niet uit alsof hij de eigen producten regelmatig afneemt. De wanden en vloeren zijn licht van kleur en er is veel glas. En hoewel strak en modern ook warm kan zijn, is dat hier duidelijk vermeden: drank is niet leuk!

    Dankzij de huppende jongeman ga ik met drie uiterst betaalbare flessen, twee rood, één wit, de deur uit. Door mijn verblijf bij Zweedse vrienden, word ik ook uitgenodigd bij familieleden en zoals dat naar mijn normen betaamt, neem ik een fles mee.
    Hoewel we op een droogje zitten tot de maaltijd begint en de fles vooral ontvangen wordt met opmerkingen over wie er allemaal níet drinken in het gezelschap, gaat hij toch met smaak leeg. Op 6 volwassenen zou in Nederland één fles in ieder geval hoogst ongastvrij zijn bij een dergelijk etentje, maar ach, ik moet toch nog rijden….

    Ik leer Zweden kennen als een land waar het onbeleefd is om je schoenen in huis aan te houden, waar mensen uiterst vriendelijk en voorkomend zijn, maar ook uitstekend contact weten te mijden. Een land waar de blonde, ruim bebaarde mannen het lange haar in een staart dragen. Een mooi land, een raar land, waar het ene huis het andere in doddigheid overtreft en onwillekeurig steeds aan Pippi doet denken.

    Of de staatsslijterijen de alcoholconsumptie ook daadwerkelijk hebben verminderd, kan ik niet in cijfers bevestigd vinden. Wel lees ik dat Zweden tot de zogenaamde Vodkastrook behoort, in tegenstelling tot de bierstrook (wij) en de wijnstrook, grofweg alles ten zuiden van ons. In weerwil van het individualisme en de grote vrijheid waar het land bekend om staat, accepteert de Zweed het schier communistische regime ten aanzien van alcohol zonder enig morren. De staat zorgt voor hen, de staat weet wat goed voor ze is, dus de staat wordt gehoorzaamd.

    Nog nergens heb ik me zo Zuid-europees gevoeld als hier in het Noorden en toch wil dit vat vol tegenstrijdigheden Zuid Europa evenaren in gourmandise, in smaak voor wijn en eten. Nederland heeft inmiddels met redelijk gemak de cultuur van lang tafelen met een goed glas omarmd en daar staat Zweden nog mijlen ver vanaf, laat staan van Italië. Ik probeer mij de bebaarde Vikingen uit het straatbeeld voor te stellen die met enig dedain hun fles wodka terzijde schuiven, om vervolgens te nippen van een mooie Bordeaux en ben opeens intens gelukkig met mijn zuidelijke inslag.

    Ik verlaat dit rare land over de lange brug-tunnel Øresund, maar ruim voor Kopenhagen heb ik al heimwee….


Post a new comment