FRANSE VLAG

Jurk in Frankrijk

Gelukkig heeft Macron de verkiezingen gewonnen, zodat we niet nog een eng land krijgen in de wereld, met politieke jaren ’40 ideeën. Ik heb een zwak voor Frankrijk. Ook dit jaar ga ik er weer heen. In jurk natuurlijk.

Frankrijk is een bubble. Zoals een paar jaar geleden, nostalgie voor het leven. Ik doe een taalklas in Aix-en-Provence, in Zuid Frankrijk. Ik ben de enige Nederlander, in mijn klas zitten Zwitsers, Amerikanen, Duitsers en Britten. Clarence (Brit, 87, gepensioneerd hoogleraar Biologie uit Cambridge) is één van mijn klasgenoten. Ik maak vaak oefeningen met hem. “J’aime ta robe” zegt hij op een ochtend, want in school mag je alleen maar Frans praten. Je wordt het pand uit getrapt als je een andere taal spreekt. Dat is het eerste contact met Clarence, als hij zegt dat hij mijn jurk mooi vindt.

De volgende ochtend loop ik monter naar school. De ochtendzon is heerlijk en nog niet verzengend. Hier in Zuid Frankrijk kun je onbeschroomd in jurken lopen, de zon schijnt altijd. Ik wandel door de smalle steegjes, elke dag verdwaal ik in die kronkelige Middeleeuwse steegjes die uitkomen op pleintjes met fonteinen. Ik bots tegen Clarence op. “Goodmorning,” zegt hij “Waar ga je naar toe? “ “Naar school, vertel ik.” “That’s the opposite direction.” Ik keer om en wandel met hem mee naar school, de boeken onder de arm.

We lopen wel vaker samen op vanaf dat moment, maar vaker nog met Manon, de Zwitserse actrice waarmee ik in hetzelfde hotelletje zit. Elke avond gaan we wat eten in het oude centrum. Clarence, Manon, en ik. Max, een Duitse ICT’er en Dirk, een Nieuw Zeelandse Boeddhist, zijn ook aangehaakt. We hebben het uitsluitend over onderwerpen als liefde, de zin van het leven, angst, kinderen, altruïsme, God. Dit soort thema’s zijn onze enige gemeenschappelijke deler, verder delen we niets.

‘S ochtend ga je naar school, ’s middags verdwaal je in de stad en ’s avonds prikken we een vorkje terwijl we deels in het Frans, deels in het Engels mijmeren over het verschijnsel schoonheid.

Clarence gaat weer terug naar Engeland, Max naar Duitsland, Dirk naar Nieuw Zeeland en Manon naar Zwitserland. We beloven voor altijd en eeuwig contact te houden. Het is er niet van gekomen. Op facebook zie ik dat Manon doorgebroken is in Duitsland. Misschien ga ik haar nog eens opzoeken in Berlijn, En de anderen? Nooit meer gezien of gesproken. Het geeft niet. Sommige momenten zijn onvertaalbaar en onherhaalbaar. Zoals Frankrijk.

 

Meer over la vie en rose in Aix en Provence:  http://www.jurkenvanmaria.nl/cursisten-jurk/

http://www.jurkenvanmaria.nl/weg-die-schoenen/

En op film: http://www.jurkenvanmaria.nl/maandoverzicht-juli-en-augustus/




There is 1 comment

Add yours
  1. Hans Vosgezang

    Nou maske, als je dan zo blij bent voor le France, zie dan haar teloorgang samen met andere landen tegemoet – in de Veluwe op de Bijbelbelt zal je het niet gehoord hebben, dat is allemaal melk en straks baby’s in heaven, maar vanuit de dikke boek wat zij niet begrijpen wordt gesproken over Nimrod die een toren bouwde om die God eens een hartig woordje toe te spreken, maar de toren viel en gelijk kwam de taalverwarring en het onderscheid en zo is een ieder verantwoordelijk voor de plaats waar algemeen de taal wordt gesproken die jij ook spreekt als je elders ging was het de bedoeling dat je de taal leerde, fantastique hoewel de woorden die wij in het Frans gebruiken mijn slechts deelachtig zijn, maar door nu blij te zijn hoe of het gegaan is qua keuzen welke President is Frankrijk gedoemd te sterven en zal de toekomstige taal Arabisch zijn, en dan ook maar kort want wat verwonnen is dat verlaat men en mocht een overlevende plots voetstappen in het zand zien dan verblijd hij of zij zich niet alleen te zijn.. dat is uw toekomst die is na te lezen maar dan moet je je verootmoedigen voor God want dan krijg je zijn plugin genaamd Heilige Geest om Zijn Boek te verstaan en wat de toekomst brenge moge mij geleidt des Heeren Hand…


Post a new comment