Voor mijn studie Geestelijke Zorg aan de VU ben ik op natuurretraite op Ameland.
Hier op Ameland ben ik weg van de wereld. Alles is hier kleiner, rustiger en zachter. En overal hoor je de zee. Vanavond besluit ik naar de zee te gaan, zonder google maps. Ik fiets naar waar ik denk dat de zee moet zijn, het is aardedonker. Het enige licht dat ik heb is dat van mijn fietslamp. Waar is de zee? Ik hoor hem, maar hoe moet ik fietsen? Ik zie niets, ik hoor en ruik alleen maar. En voel de harde grond onder de fietsbanden.
Deze duisternis ken ik niet. Thuis in mensennest Utrecht is het altijd licht, zelfs ‘s nachts. En nooit zo stil, je hoort ook ‘s nachts het gedruis van verkeer. Hier hoor ik het gebulder van de zee en verder niets. Ik fiets in de richting van het zeegeluid. Twijfel aan alles, of dit wel de goede weg is. Het is donker en bewolkt, ik heb geen richtingpunten behalve mijn gehoor.
Ik fiets door de duinen, het is een smal pad. Ik besluit simpelweg recht op het geluid van de zee af te fietsen, tot ik niet verder kan. Ik merk dat ik op het zand ben en zet de fiets neer. Opvallend hoe je afhankelijk bent geworden van google maps, maar je eigen zintuigen zijn veel makkelijker. Wordt het geluid harder, ben je dichterbij, ben je op de goede weg. Ik loop het strand op.
Ik kan alleen maar voelen met mijn voeten waar ik loop, en afgaan op mijn gehoor. Toch ook op mijn zicht, want daar zie ik de zee. Witte lijnen van schuimkoppen. Golven geven van zichzelf toch geen licht? Het is eb, de zee is ver. De maan is niet zichtbaar, er zijn wolken. Ineens voel ik dat ik in het water loop. Nu moet ik oppassen, er kan een mui zijn, ik kan niet inschatten hoe groot de zeekwelder is. Het is immers stikdonker. Toch?
Nee! Vonkjes in het kwelderwater op het strand, overal! Wat is dat? Ik probeer het te pakken, het lijken diertjes te zijn. Als ik het zand pak, zie ik nog meer vonkjes. Zeevonk? Het is magisch. De duisternis, en dan die lichtgevende vonken, overal in het zand, je ziet het alleen omdat het zo donker is. Ondertussen het gebulder van de zee.
Het is nu februari, een tijd van de overgangsperiode van het duister naar het licht. Ik begin het duister anders te zien door deze ervaring. Niet als obscuur, maar als geheimzinnig, mystiek. Het licht waar we naar toegaan, maakt alles duidelijk. Maar ze kunnen niet zonder elkaar, mysterie en onthulling.
Vanavond heb ik elfjes gezien.
