Voor mijn studievak ‘ecospiritualiteit’ aan de VU, voor mijn studie Geestelijk Verzorging, ben ik op retraite naar Ameland.
Langs de onderkant van het eiland, de Waddenzeekant, fiets ik naar de Westkant. Lange stukken met aan de ene kant zee, aan de andere kant dijk. Er is niemand. Wel zijn er vogels. Wanneer fietste ik voor het laatst alleen, met alleen maar dieren om me heen? Als stedeling is dat uitzonderlijk. Je komt overal medemensen tegen. De dieren vallen niet op.
Het is stoempen, tegen de wind in, want ik doe niet aan elektrisch fietsen. Ik trek een vergelijking met mijn studietraject. Gister, toen ik in de nacht naar het strand fietste zonder te weten waar ik was, was het onzekerheid. Waar ben ik? De parallel trekkend met mijn studie: kan ik het wel? Vandaag staat voor doorzetten. Het ene tentamen na het andere, gewoon doorgaan en niet opgeven ook al is het moeilijk. Tegen de wind in met regen. Na tien kilometer ga ik aan de andere kant van de dijk fietsen. De schaapjes lopen naar de rand als ze mij zien. Dieren die in goede doen zijn, zijn vaak nieuwsgierig, valt me inmiddels op. Ze zoeken contact, maar wel voorzichtig,
Ik ga naar ze toe. Eén schaap doet voorzichtig een stap achteruit, de ander blijft staan. Zo staan we een tijdje naar elkaar te kijken. “Dag schaap,” zeg ik zachtjes. Dan stap ik weer op mijn fiets. En voel de elementen. Wind, geen regen meer. Ik probeer een eindje met mijn ogen dicht te fietsen, me te laten leiden door mijn gehoor, het geruis van de zee en gevoel. Het gaat prima.
Er ligt een dode vogel op het pad. Niet doodgereden, mogelijk een roofvogel. De dood hoort bij het leven. In de natuur zijn de dingen zoals ze zijn. Accepteer en leef. Deze hele fietstocht ben ik geen mensen tegen gekomen. Toch voelde het niet alleen, er waren dieren om me heen, en zee en groen. Ik hoefde niets te presteren, ik mocht gewoon zijn, en verder niets. Het voelde natuurlijk.
