In mijn opleiding tot geestelijk verzorger en publiekstheoloog (VU Amsterdam) volgde ik het vak Ecospiritualiteit. In dat kader ben ik op natuurretraite.
Ik ga bij Anne Meta Kobus op bezoek, ze is dominee bij de Doopsgezinden. Thuis, ver weg in Utrecht heb ik contact met haar gezocht. We spreken af om te gaan wandelen. Ik ben nieuwsgierig hoe het is om dominee te zijn op een Waddeneiland. Ze vertelt me van haar werk, het contact met de Amelandse gemeenschap. In de zomer de hausse van badgasten, zodat er een andere sfeer is. De kinderen die op het kleine eilandschooltje zitten. Dat ze een soort eiland-geestelijkverzorger is, die geraadpleegd wordt door artsen, en mensen die zorgen hebben. Dat ze uitvaarten doet, al zijn mensen niet christelijk. Ze laat me het kerkje zien waar ze preekt, klein, sober, licht. En ze vertelt: “Ik ben geneigd overal aan mee te doen, maar dat kan niet als je hier woont. De natuur én de boot dirigeren mijn levensritme.” Heel eerlijk, ik ben een beetje jaloers. Dan gaan we wandelen.
Ze wijst me de toendra- en brandganzen die op de velden liggen. Hier in Ameland komen ze lummelen. Ze komen uit Siberië, moeten daarna weer door naar Afrika. En ondertussen hebben ze een pauze in Ameland. Hun leven bestaat dus uit reizen, reizen en reizen. Ergens tijdens één van die reizen gaan ze dood. Maakt het ze rusteloos? Ik denk het niet, want ze móeten, het is hun lot, het zit ze in het bloed. Ze zijn geboren als reiziger en gaan daar niet tegenin. Op Ameland krijgen ze kinderen. Daarna gaan ze door. De kinderen komen later. Een soort pubers die nog even willen blijven hangen en later hun ouders achterna gaan. Nu nog even chill, gaan jullie maar.
We wandelen een e
ind verder, tot we op de rand van het eiland komen, daar waar de Waddenzee overgaat in Noordzee. Een tussengebied. Je kunt Terschelling duidelijk zien liggen. Op de zandbank tussen de eilanden in liggen, heel relaxed, zeehonden. Ze zijn in een grote groep.
