Voor mijn opleiding tot publiekstheoloog en geestelijk verzorger (VU) ben ik op ecoretraite op Ameland.
Op deze laatste dag besluit ik weer een wandeling te maken, door het duinlandschap en langs de zee. Ik wil nog steeds een Thin Place ervaren, een plek waar de grens tussen hemel en aarde dun is. Ik ga naar een gebied waar ik ruim veertig jaar geleden voor het laatst geweest ben, naar Buren. Mijn ouders hadden er een huisje. De omgeving voelt vertrouwd, al was ik er de laatste keer als kind. Ik voel weer die vrijheid die ik toen had, je rende door de duinen de zee in.
Het is prachtig weer, al is het winter. De zon schijnt en het is ook niet koud. De temperatuur kan een gevolg van de klimaatverandering zijn, maar op dit moment wil ik me niet bezig houden met klimaatverandering, maar met het ervaren van de natuur zelf. In het totaal verlaten duingebied wandel ik. Weer dat gevoel dat overal dieren zijn, die mij wel zien, maar ik hen niet. Ergens ligt het skelet van een konijn. Zouden dieren ook wel eens dood gaan van ouderdom, of worden ze meestal te grazen genomen door een roofdier? En worden roofdieren dan ouder dan prooidieren? Ik moet hier thuis eens over gaan lezen.
Je kunt eindeloos door de duinen dwalen, er is geen tijd. Aan de zon zie ik dat het later aan het worden is. Ik ga de duinen over, naar de zee. Op het strand zijn vrijwel geen mensen. Ik kom alleen een paar hondjesuitlaters tegen. Wel zie ik meeuwen. Samen, lawaai makend. Als ik een tijd gelopen heb, veel nagedacht, begin ik het saai te vinden. Maar mijn ervaring met de zee is, dat je daar doorheen moet, door de saaiheid. Dan komt de zon achter de wolken vandaan. Er is nog een flart van een regenboog. De zee, de zon, de regenboog, ik word omhelst door alles om me heen. Het doet er eigenlijk helemaal niet meer toe wie ik ben. Ik ben er omdat alles er is. Ik voel alleen maar liefde. Ik noem het God.
Terugweg
Als ik met de boot naar het vasteland vaar, krijg ik nog een toegift. De wolken zijn weg, ik zie eindeloos veel sterren. In de verte ligt het eiland, de stralen van de vuurtoren gaan over de zee. Ik had veel langer willen blijven.
