Voor het vak ecospiritualiteit, dat ik volg voor mijn master Geestelijke Zorg op de VU, ga ik op natuurretraite naar Ameland.
Ik ben op reis vanuit de Randstad naar Ameland, om daar op zoek te gaan naar Thin Places, plekken waar het vlies tussen hemel en aarde dun is (Meijering 2024). Ik kom moeilijk weg uit de Randstad. Treinen vallen uit, waardoor het domino-effect optreedt van bussen missen, boten missen. Maar geen stress, laat de dag zich maar ontvouwen. Ik wil onderweg dieren spotten in een menselijke omgeving, tussen het menselijke gekrakeel en de menselijke logistiek.
Als je probeert vanuit een helikopter naar dit leven te kijken en je jezelf als diersoort beschouwt, is het opvallend hoeveel menselijke aardelingen er zijn, mensennesten. Ik woon ook in een mensennest. Menselijke aardelingen hebben veel hulpstukken ontworpen, zoals auto’s, computers, en ga zo maar door. Het is uit de hand gelopen, het is verworden tot een verbrandingseconomie die de aarde mét alle andere aardelingen naar de knoppen helpt. Maar zo ver is het nog niet .
Overal zijn dieren, ook in de mensennesten. Ze leven tussen de mensen, we letten niet op ze. Kraaien zitten overal en ze zijn altijd samen. Ze werken vaak in duo’s. Ze attenderen elkaar op dingen, ze communiceren, roepen als er gevaar dreigt, als ergens een broodje in de vuilnisbak ligt. Ik zie het op station Leeuwarden gebeuren, als ik wacht op de bus naar Holwert. Er zijn ook meeuwen. Kraaien en meeuwen lijken een beetje op elkaar. Brutaal, vrij, ietwat opportunistisch. Ze dulden elkaar wel en niet. Ze jagen elkaar weg, maar zitten later toch ook weer samen op een hoogspanningskabel.
Als ik op de boot naar Ameland zit, begint het menselijke gedruis plaats te maken voor natuur. De mensen zijn niet meer in de meerderheid. Zelfs de meeuwen lijken relaxter.
