IMG20190721202501

Betaalt de man of de vrouw in een restaurant?

Pas zat ik met een mannelijke collega in Orloff  voor een werkbespreking. Alles was prima, op één lijn, de plaatselijke Utrechtse roddels waren uitgewisseld, tot het moment van afrekening kwam.  “Splitten?” vroeg ik. “Tuurlijk niet,” zei hij.  Ik bedankte voor de koffie. En vond het stilletjes wel ouderwets charmant. Wat is dat toch altijd, die verwarring bij het afrekenen?

Vrouwen onderling zijn erover verdeeld. Neem mijn vriendinnen. Sofie zegt: ‘het stamt uit de tijd dat de man verdiende en de vrouw thuis zat. De vrouw was een soort broedmachine, die in ongehuwde staat moest wachten tot een man haar inviteerde. Zonder man was een vrouw niets.  Die tijden zijn voorbij.” Anna zegt: ” Het is het laatste restje in onze cultuur waarin je het spel tussen vrouwen en mannen nog op een lichtvoetige manier speelt. Geeft een man een knipoog, dan hangt hij meteen aan de hoogte boom wegens aanzet tot #metoo. Alles is gelijk getrokken.  Maar met deze etiquette krijgt een man nog de kans op galant te zijn. Gun hem die mogelijkheid en doe niet moeilijk.”  Het wordt altijd een verhitte discussie, waar ik meestal tussenin zit, van links naar rechts kijkend. “Zeg jij ook eens wat!” roept Anna dan op een gegeven moment. Bij deze, Anna.

Het is waar dat het vrouwen – mannnenspel hier in Nederland en waarschijnlijk Noord-Europa nauwelijks meer gespeeld wordt.  Ik heb het nu niet over gelijke lonen en gelijke kansen enzo, maar gewoon, in het dagelijkse, speelse leven. Behalve de Scandinavische landen, ken ik geen land waar het zo gelijk getrokken is.  Een voorbeeld. Er waren een tijdje geleden op mijn werk uitwisselstudenten uit Rusland. Onze vrouwelijke studenten waren ontzet over de houding van de Russische meisjes.  De Russisiche dames waren aangekomen met uitpuilende hutkoffers en tassen vol jurken, make-up en hakken. Bij aankomst lieten ze die zonder ook maar iets te zeggen achter bij de jongens, die dienden ermee te zeulen (geen wieltjes).  Op het terras waren ze passief, gingen ervan uit dat de jongens ze betaalden en ergens mee naartoe namen. Ze initieerden geen gesprekken. Ook in de studentenhuizen waar ze ondergebracht werden, staken ze geen vinger uit.  De jongens vonden het een beetje raar, de Nederlandse studentes vonden het belachelijk.  Eén meisje heeft het met ze besproken, omdat de ergernissen hoog opliepen. De Russinnen zeiden dat ze zich dan wel ‘aan zouden passen’.

In Frankrijk leerde mijn docent me, dat je als je op date gaat, je een man altijd tien minuten moet laten wachten. Je komt niet op tijd, dat is daar volgens haar zelfs onbeleefd. Waarom?  Hij kan zich voorbereiden en jij kunt je entree maken. Dat vind ik nog niet zo’n gekke regel.

Dan heb je nog de datingcodes. Maak je geen zorgen over de rekening, als vrouw ben je uiteindelijk toch de bepaler. Hij kan je inviteren op de mooiste plekken, dat schept verder geen enkele verplichting. Laat hem je inviteren, dan kun jij kijken hoe creatief hij is. Laat hem je maar het hof maken. Neem je tijd.  En mocht je hem leuk vinden en hem beter willen leren kennen,  kom dan zelf met een voorstel.  Ga bootje varen, naar de dierentuin, lasergamen. Reserveer en betaal van tevoren, dan is dat discussiepunt van de baan. De regel:  ‘de uitnodiger betaalt’ is een werkbare.  Ik herinner me uit mijn vrijgezellenperiode dat ik betaalde als ik de date niet leuk vond, ik ontnam hem min of meer de mogelijkheid voorkomend te zijn. Er is alleen maar meer mogelijk, in deze tijd waarin vrouwen ook financieel onafhankelijk zijn. Maar maak het niet te ingewikkeld, hou het lichtvoetig en zwierig.




There are no comments

Add yours