verhalend
Voor mijn opleiding tot publiekstheoloog en geestelijk verzorger (VU) ben ik op ecoretraite op Ameland. Tegen de wind in stoemp ik opnieuw de andere kant op, door de duinen van Ameland terug naar mijn huisje. Links van me de Noordzee, om me heen duinen, dieren, en...
Voor mijn studie Geestelijke Zorg aan de VU ben ik op natuurretraite op Ameland. Hier op Ameland ben ik weg van de wereld. Alles is hier kleiner, rustiger en zachter. En overal hoor je de zee. Vanavond besluit ik naar de zee te gaan, zonder google maps. Ik fiets naar...
Waarschijnlijk ben ik in mijn vorige leven opgegeten door een meerval, want ik ben er doodsbang voor. En ik zwem het liefst in de natuur. Ik ben dan ook altijd waaks dat ik niet geschaduwd wordt door de meerval, met zijn grote bek en zijn snorharen. “De meerval is...
Ik ben erin geluisd door de schipper. Vierkant erin geluisd. Dat ging zo. Zoals ik vast wel eens ergens heb vermeld, is hij een fervent sportschoolganger. Het is geen normale sportschool waar hij heengaat, aldus hemzelf, maar een bijzondere. Een kleine waarin je in...
Op het station bots ik tegen een komkommer op. Een eind verderop loopt Woody Woodpacker en zelfs Sinterklaas is voor de gelegenheid terug in het land. Geen schimmel, wel een staf. Het was carnaval afgelopen weekend. Als Noordeling ken ik het niet. Bij ons had je geen...
Mijn Oekraïense vriendin Sofiia Farakh is inmiddels twee jaar overleden. Voor Trouw schreef ik een stuk over onze vriendschap Hier publiceer ik het artikel nog een keer, als een in memoriam voor een zeer bijzondere vrouw. Tekst, Anna Maria van Willigen, foto: Gerard...
Toen ik op een verloren moment op facebook keek, zag ik een containerhuis. Er was net een goedertrein voorbij gedenderd, wat meestal vijf minuten vertraging betekent. Op het gure station staand, zag ik op het venster van mijn telefoon het containerhuis. Men had een...
Mijn moeder zit op de rode leunstoel bij de open haard. “Wat ben ik blij dat je er bent,” zegt ze. Haar hele gezicht straalt. Er is een conditiefiets in het huis gekomen, voor beweging. Mijn vader maakt koffie en heeft lekkere koeken gekocht. “Heerlijk, Dries,” zegt...
De meeste mensen deugen (volgens mij) "Mag ik iets vragen," zegt de blinde man. "Waar is hier de trap naar beneden?" Loopt u even mee, hou me maar vast," zeg ik. Hij pakt me bij mijn arm. "Kan dat wel, mist u de trein dan niet?" vraagt hij. "Nee hoor, ik heb nog drie...
Noem het slordig dat ik er niet aan gedacht heb contant geld mee te nemen naar het middeleeuwse dorpje Vallebona in Italië. Francesca van het pizzarestaurant is al niet de toeschietelijkste: 'Ik spreek geen Frans of Engels. Alleen italiaans." En ze kijkt niet of ze...
Dat ik ’s avonds in de Kromme Rijn zwem, is tot daar aan toe. Ik ben inmiddels de schaamte voorbij, dat jonge lijf van dertig jaar geleden heb ik niet meer, je doet je jurk in de waterdichte tas en springt het water in. En zwemt als mens, vrouw, persoon,...
Je kunt duizend kilometer naar Italië reizen om in een andere wereld te zijn, wat ik over een paar weken ook ga doen, maar in wezen zit die andere wereld om de hoek. Bijna elke ochtend ga ik zwemmen in de rivier bij mijn huis. Er zijn in de stad een paar groepen die...
levensles
Partners
Vinted
