‘Het wordt tijd om terug te keren van vakantie’, zei Sofie pas. Ze doelde op het leven. Zitten we in een midlifecrisis? Zoiets. In ons penthouse van Mazlov.
Het gevoel dat je vroeger had, als je op vakantie ging. Je had er verschrikkelijk veel zin in. De eerste week is alles fantastisch. Blakende zon, alles nieuw, de straatjes, de mensen, de gewoontes. De tweede week begin je de weg te kennen. Je begint te spelen met het idee om weer naar huis te gaan. In die fase van het leven zitten we nu. We weten de weg, we kennen de gewoontes. We moeten zo zoetjes aan maar weer eens op huis aan.
Maar wat is dan “thuis”? Of is ‘terug naar huis’ een algeheel, onbestemd verlangen naar je heimat, terwijl je niet eens weet wat dat precies is? Er is een onrustige veertigerskriebel, een soort mengeling tussen verlangen en teleurstelling. Bij mijn vriendinnen merk ik het ook. Dat je constateert dat het leven zo snel is gegaan. Mijn kinderen praten nostalgisch over hun kindertijd, dat is vijf jaar geleden!
Je bent nu ongeveer waar je wilde zijn, waar je voor vocht, waar je naar uitkeek. Maar is dit het? Ik wil terug naar huis!
Jurk, Marc Cain, schoenen, Sacha, foto, Saskia Geurts
